منوهایی که سازمان و یا تشکیلات ارایه میدهند و تنوع در انتخاب منوها می بایست با نیازمندیهای افراد تطابق داشته باشد. در هتل ها و رستورانهایی که در سطح پایین تری قرار دارند، حق انتخاب مشتری به دلایل متعددی تقریباً محدود است. دلیل اول قیمت هاست. به عنوان نمونه اگر قرار باشد فرد در یک وعده غذایی به طور کامل از دسرها و … استفاده کند و قیمت ها هم محدود باشند، برخی از غذاها و دسر ها به دلیل بالا بودن قیمت ها از منو حذف می شوند. در مرتبه بعد، مدت زمانی است که فرد برای خوردن غذای خود صرف میکند. این زمان معمولاً در این دسته از رستورانها کمتر از نیم ساعت است و به ندرت افزایش می یابد. با در نظر گرفتن بازه ی زمانی موجود نسبت به رستورانهای دیگر مشتری های کمتری مراجعه می کنند. در مرتبه سوم احتمال دارد مشتری هنگامی که با منوی کامل و گسترده روبرو می شود، احساس خوبی نداشته باشد و ترجیح دهد منوی غذایش به صورت محدودتری ارائه شود اما همواره از چندین انتخاب برخوردار باشد. در رستورانهای مدرن و مجهز، قطعاً منوی غذایی که ارائه میشود گزینه های بیشتری در اختیار مشتری قرار می دهد و به تناسب غذاها مجلل تر هستند. اغلب حداقل زمانی که فرد در این دسته از رستورانها برای یک وعده غذایی صرف میکند، یک ساعت و نیم است و گاه ممکن است سه یا چهار ساعت زمان ببرد که البته به تعداد میهمانان و نوع غذا بستگی دارد. مسلماً زمانی که فرد برای خواندن منو و انتخاب غذا اختصاص میدهد نسبت به رستورانهای کوچکتر بسیار بیشتر است. مشتریانی که در این گروه از رستورانهارفت و آمد میکنند، انتظار منوی وسیع تری را دارند که شامل انواع سالادها، دسرها، نوشیدنیها، غذاهای اصلی باشد. بدین ترتیب منوی ارائه شونده در یک مجموعه به عوامل متعددی بستگی دارد

– هزینه ای که مشتری می خواهد در برابر آن بپردازد

– مدت زمانی که برای میل کردن غذا یا نوشیدنی صرف می کند.

– نوع رستوران و فردی که به رستوران می رود.

– البته عوامل دیگری هم وجود دارند که در سطوح بعدی قرار میگیرند بعنوان نمونه محصولات و تسهیلاتی که در رستوران قابل دسترسی میباشد.